عشق
دوست من حدود ۵ سال با یه آقا پسری توی رابطه بودن که خیلی همو دوست داشتن .
مثل هر رابطه دیگه ای هم دوستم هم پارتنرش یک سری باگ داشتن ولی پسره از اونا بود که میگفت همینم که هستم
درست نمیشم و .. اگه منو میخوای اینطوری بخواه و
آروم آروم متوجه یه سری چیزا از پسره شد که تحملش سخت بود .
با اینکه خانواده ها مخالف بودن ، بحث خواستگاری هم پیش اومد ولی باز پسره سر اخلاقیاتش و اون مسائل کوتاه نیومد و از هم جدا شدن بعد ۵ سال ...
هیچ وقت زجر و سختی دوستم و فراموش نمیکنم .
۷ سال بعد دوست من ازدواج کرد و الان ۴ ساله از زندگی مشترکش میگذره
دیشب بهم پیام داد بحث اون پسره شد که چند وقت پیش بهش پیام داده!
دوستم بهم گفت بخاطر همسرش بهش جواب نداده
ولی گفت ، روزی نیست که بهش فکر نکنم !
گفت یه روزایی با همه وجودم دلم براش تنگ میشه با همه وجودم دلم میخوادش و توی این ۴ سال توی همه روز های زندگیش بهش فکر کرده .
پسره هم که به قول خودش بعد دوستم دگ ازدواج نکرده و پشیمونه ولی ....
میخواستم بگم ، فکر میکنم عشق واقعی هیچ وقت پاک نمیشه
هیچ وقت فراموش نمیشه ...
عشق خیلی ترسناکه ... عشق خیلی وحشتناکه ...
کاش وقتی بچه تر بودیم یکی بهمون یاد میداد عاشق نشیم!
حتی تصور اینکه عاشق باشی ولی جسمت کنار یکی دیگه باشه روانیم میکنه ...
فکر اینکه هست وجود داره ولی دیگه مال تو نیست ،
تصور اینکه وقتی اونی که کنارته بخنده ولی تو توی چهره اش یکی دیگه رو تصور کنی بند بند وجودم و به درد میاره
دیگه با خودش خنده هاش روزمرگی هاش آینده و لحظه هاتون شریک نیستین
آغوشش برای یکی دیگه است و قراره آرامش یکی دیگه باشه و یکی دیگه قند توی دلش ، براش آب بشه آدم و به جنون میکشونه!
کاش آدما هیچ وقت عاشق نمیشدن .